اگر من جاي خدا بودم!

بالاخره من هم به يك بازي وبلاگي دعوت شدم. اون هم به مرحمت دوستي كه او براي من بسيار عزيز است :‌حرف حساب . (من براي او را نميدانم!)

 
در مورد اين بازي بايد بگويم كه هيچوقت نميتوانم اين كار رو بكنم. چون از ظرفيت ذهن و مغزم خارج است. ولي شايد بتوانم همه احساسم را در اين شعر بيابم و از خدا ميخواهم كه همه بندگانش اين شعر را با تمام وجود درك كنند. شايد اين بهترين توصيه خداوند به بندگانش از زبان يكي از آنها باشد:

 
همه روز روزه بودن همه شب نماز كردن

همه ساله حج نمودن سفر حجاز كردن

 

ز مدينه تا به كعبه سر و پا برهنه رفتن

دو لب از براي لبيك به وظيفه باز كردن

 

به مساجد و معابد همه اعتكاف جستن

ز ملاهي و مناهي همه احتراز كردن

 

شب جمعه ها نخفتن به خداي راز گفتن

ز وجود بي نيازش طلب نياز كردن

 

به خدا كه هيچ كس را ثمر آنقدر نباشد

كه به روي نا اميدي در بسته باز كردن

 

شيخ بهايي