يكشنبه هشتصدمين سالروز تولدحضرت مولانا بود و فرصتي گرانقدر براي بزرگداشت مقام شامخ عارفي بزرگ كه شعرهايش هنوز هم اعتبار بخش كتب انديشمندان غربي است.
نام مولوي بلخي در حالي در ايران كمرنگ شدهاست كه مفاهيم اشعار زيباي پارسي وي تا عمق جان هر انساني نفوذ كرده و علت نفوذ و سرشناسي اين مرد بزرگ در غرب هم همين است.
اما چرا سردمدار عرفان در جهان اينگونه مورد بي مهري ايرانياني قرار گرفته كه سنگ او را به سينه مي زنند واقعاْ نميدانم.
در حالي كه سال گذشته تنها تركيه بود كه مراسم بزرگداشت مولانا را در قونيه به پا كرد اين كشور سعي دارد تا اعتبار نام بزرگترين عارف جهان را به نام خود تمام كند. مراسمي كه تنها دكتر سيد حسن نصر به نمايندگي از فارس زبانان ( و نه ايران) از آمريكا به آنجا رفته بود.
اما باز هم كسي به فكر نيفتاد و در هشتصدمين سالروز تولد روحاني فرزند بهاء ولد صفحه روزنامه هاي ايراني بيشتر به سريالهاي ماه رمضان و موضوعات جذاب آن بپردازد.
و در حالي مولانا درغربت فارس زبانان اين روز را پشت سر گداست كه :
دانشگاه اوتا آمریکا در اقیانوس مولانا
جشن تولد مولانا در مرکز کالیفرنیا برگزار میشود
برگزاری همایش مولانا در دانشگاه کارلتون آمریکا
صوفیان ترک برای مولانا در یونسکو کنسرت برگزار میکنند
سمینار مولانا جلالالدین در هند پایان یافت
کنفرانس بین المللی مولانا با حضور 120 پژوهشگر و بدون حضور ایران برگزار میشود
کارگردان هندی برای ساخت فیلم مولانا راهی قونیه شد
مولانا در پارلمان کانادا تجلیل میشود
و ...
و اين در حالي بود كه در ايران اكثرا گروههاي شخصي و هنرمندان فعاليتهايي را در اين زمينه انجام دادند و اگر هم مراسم دولتي در اين مورد برگزار شد بازتاب چنداني نداشت.
دیروز اکثر رسانه های جهان مانند بی بی سی به نحوی به بزرگداشت این شاعر و عارف بزرگ پارسی زبان و بنیانگذار عرفان و صوفی گری در جهان پرداختند و جای گمشده مولانان در قلب جامعه فرهنگی ایران حس شد.