از عواقب ترافیک تهران

 

این هم از عواقب ترافیک تهران:              مکان:زیر پل حافظ

مردی که سبزی می فروخت

در راه خانه پسری را دیدم، نه ببخشيد، مردي را ديدم كه سبزي ميفروخت:

 

او كلاس تقويتي نداشت، پلي استيشن و كامپيوتر نداشت، او كلاس ايمان داشت، كلاس مرد شدن داشت. و در همان حال بچه هايي را نگاه ميكرد كه به كلاس زبان و فوتبال و ... مي رفتند.

ای ایران به کجا رسیده ای؟

نميدانم تا كي بايد سوژه هاي مهمي مانند نمايشگاه يك شاهزاده خانم عرب به خبر اول خبرگزاري رسمی جمهوري اسلامي تبديل شوند.

ما خودمان كم نابغه و استعداد داريم كه همه را ول كرده و به جذابيت نام «شاهزاده خانم عربستاني» چسبيده ايم؟

در حاليكه حجم عظيمي از استعدادهاي ناب ايراني ما در اثر همين بي توجهي ها از مصرف داخلي خارج مي شوند وقتي كه يك «آقازاده عرب» يك نمايشگاه نقاشي در ايران برپا مي كند به به و چه چه همه بلند مي شود كه برويد نمايشگاه را ببينيد.

 

البته اگر همه براي ديدن آثار هنري بروند نه خلقت زيباي خداوند بزرگ!

در دوره اي كه عربها همه در يك جبهه قرار گرفته اند تا ايران را منزوي كنند و از هيچ كاري براي اين هدف فرو گذار نمي كنند متاسفانه بايد اينگونه به آنها بها بدهيم.

 

اي ايراني به كجا رسيده اي؟

 

همه اعدام صدام را به خاطر داريم كه پس از آن همه اين عربها چه عزايي گرفتند و فلسطينيها كه همان هفته قبل از آن چند صد هزار دلار  چمدان پر پول از ايران دريافت كرده بودند روي تابوت نمادين صدام نوشتند «الموت لآيران». همين عربهايي كه براي كاهش سلطه ايران بر خليج فارس و تنگه هرمز كه به شدت منافع آنها را زير سئوال برده دارند از امارات خط لوله مي زنند تا مستقيماً نفت و گاز خليج را بدون نياز به استفاده از تنگه هرمز شاهرگ نفتي جهان به اقيانوس برسانند.همين عربستاني كه در پشت پرده عراق هم كم فعال نيست. و همين اعرابي كه در هتلهاي لندن و كاباره هاي اروپا معروفند و مدلهاي خارجي درآمدهاي كلاني را از ارائه خدمات به آنها در رختخوابها دارند.

 

درست مثل اجلاس وزراي عدم تعهد كه ديشب در اخبار سراسري صحبتهاي وزير امور خارجه كشورهاي مهمي مانند «سنت وينسنت»، بلاروس و فرستاده شيلي در مورد حمايت از برنامه هسته اي ايران نمايش داده شد.

 

و مانند همه كشورهاي دوست و رفيق ديگر زيمبابوه، سودان، گامبيا، زامبيا، سيرالئون، مالديو و ... .

 

مگر همين چند روز پيش نبود كه دكتر محمد نبي همتي پروفسور ايراني «مقيم آلمان» تنها چند روز به ايران آمد و براي بيماران نخاعي كار بزرگي را انجام داد. بله دقت كنيد پروفسور محمد نبي همتي مقيم آلمان و رئيس بيمارستاني در كلن.

 

و بله داستان همين است كه آقاي مشایي بايد با دبدبه و كبكبه به بازديد از نمايشگاه اين نقاش بزرگ جهان برود و بعد عكاسي مانند جهانگير رزمي جايزه پوليتزر آمريكاييها را ازآن خود كند.

 

آه‌ ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ... اي ايران. آه ه ه ه ه ه ه ه ه اي ايراني.

 

اعتماد، ايمان،اميد!

اعتماد

يك روز همه مردم دهكده تصميم گرفتند تا براي بارش باران دعا كنند.

در روز برگزاري مراسم همه مردم جمع شدند و تنها يك پسر بچه با چتر به مراسم آمد.

 

ايمان

ايمان بايد مانند احساس يك بچه 1 ساله باشد زمانيكه شما او را به هوا پرتاب مي كنيد و او مي خندد...

چون ميداند كه شما دوباره او را مي گيريد.

 

اميد

هر شب كه به رختخواب مي رويم هيچ تضميني نيست كه صبح روز بعد از خواب برخيزيم.

اما باز هم براي فردا هزاران برنامه داريم.

 

اعتماد و ايمان به خدا داشته باشيد و هيچگاه اميد را از دست ندهيد.

 

 

(متن ارسالي از طرف يكي از دوستان از آلمان)